Προοδευτική απάντηση στην εθνική σύγχυση

Εκτύπωση
PDF

Αρθρο του Δημήτρη Ρέππα στην εφημερίδα «Νέα Σελίδα» (Κυριακή 11 Φεβρουαρίου 2018)

1. Στα μεγάλα, αλλά όχι μόνο, θέματα που την απασχολούν η Ελλάδα δείχνει να κινείται σπασμωδικά. Μοιάζει με σύνδρομο εθνικής σύγχυσης. Ο μετεωρισμός της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης αντανακλά στη χώρα και συχνά την καθηλώνει. Δεν της επιτρέπει να αποκτήσει σαφείς στόχους και συλλογικό προσανατολισμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να γυρίσει σ΄αυτό που ήταν και δεν μπορεί να φθάσει σ΄αυτό που έγινε. Θέλει νάναι και τα δυο  (προφανώς αλληλοσυγκρουόμενα) μαζί. Η ΝΔ παραμένει η γνωστή πελατειακή Δεξιά. Υποστηρίζει ο,τιδήποτε, αλλά και το αντίθετό του όπως έδειξε και η στάση της στο νέο-μακεδονικό ζήτημα. Η πολιτική εικόνα αποκτά τα τελευταία χρόνια πρόσθετα στοιχεία. Εξωθεσμικές δυνάμεις αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες που φανερώνουν φιλοδοξίες όχι απλώς έκφρασης ή και άσκησης πίεσης, αλλά υποκατάστασης της δημοκρατικά νομιμοποιημένης λειτουργίας. Αυτό είναι συνέπεια και του κενού που αφήνει η ίδια η πολιτική, όταν τα κόμματα δεν αξιοποιούν τη Βουλή για την ανάδειξη των εκατέρωθεν επιχειρημάτων επιδιώκοντας την επικράτησή τους κυρίως μέσω ελεγχόμενων μηχανισμών επικοινωνίας. Πρώτα αυτά δηλαδή εκχωρούν ζωτικό τους χώρο. Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια ούτε να αδρανεί ούτε να πολυδιασπάται ξοδεύοντας εθνική ενέργεια για μικροκομματική κεφαλαιοποίηση.

2.  Η Κεντροαριστερά οφείλει να συμβάλλει στην αποκατάσταση της κανονικότητας που χαρακτηρίζει τις λειτουργίες της χώρας σε κάθε προηγμένη δημοκρατία. Να δείξει πως είναι το πρόπλασμα της κοινωνίας που επαγγέλλεται. Αυτό πρακτικά σημαίνει:

* Υπεράσπιση των θεσμικών εκφράσεων και τήρηση των ανοικτών δημοκρατικών διαδικασιών μακριά από γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και μηχανισμούς.

* Συνεργασία με τα κοινωνικά κινήματα και υποστήριξη κάθε λαικής πρωτοβουλίας που αφορά δικαιώματα πολιτών και ταυτοχρόνως σέβεται το δημόσιο συμφέρον και υπερασπίζεται τα δικαιώματα των άλλων μακριά από συντεχνιακές συμμαχίες.  

* Στρατηγικό σχέδιο για το ρόλο της Ελλάδας στις εξωτερικές σχέσεις και  συμμαχίες της μακριά τόσο από μεγαλοιδεατισμούς όσο και από τον κίνδυνο δορυφοροποίησης της χώρας.

* Ρεαλιστικό πρόγραμμα με απαντήσεις στις τρέχουσες προκλήσεις που το διακρίνει η αλήθεια και η ευθύνη μακριά από το δέος του πολιτικού κόστους και την κατάρτιση ενός καταλόγου ευχών και επιθυμιών χωρίς αντίκρισμα εφαρμογής μόνο και μόνο για εκλογική χρήση.

Οι πολίτες έχουν τον καθοριστικό λόγο. Αρκεί να σκεφθούν ότι η επιλογή τους προσδιορίζει όχι απλώς τους κομματικούς συσχετισμούς αλλά την ίδια τη δική τους ζωή.

3. Η συγκυρία επιβάλλει την εθνική συνεννόηση μέσω της αναζήτησης του κοινού τόπου ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά. Η χώρα έχει ανάγκη και τις δύο σχολές πολιτικής σκέψης, θα πρόσθετα μάλιστα πως η Αριστερά χρειάζεται τη Δεξιά και το αντίστροφο. Η ηθική του καθήκοντος απέναντι στη χώρα οδηγεί στο δρόμο των συγκλίσεων όλων των δυνάμεων που αυτοδεσμεύονται να υπερασπίζονται τη θέση της χώρας στην Ευρώπη αφ΄ενός και αφ΄ετέρου το συνταγματικό πλαίσιο στο εσωτερικό της. Ταυτοχρόνως, η αντιπαράθεση και διαπάλη μεταξύ των δύο κυρίαρχων ρευμάτων που συγκροτούν και τους κομματικούς πυλώνες της Πολιτείας είναι εξίσου αναγκαία εφόσον αποκτά περιεχόμενο και διακυβεύματα. Μια προοδευτική πολιτική απέναντι στις προτάσεις του νεοφιλελευθερισμού και της αποθέωσης της αγοράς απαιτεί το ευρύτερο δυνατό υποκείμενο με το σύνολο των δυνάμεων που εκφράζουν τις ίδιες βασικές αρχές και δεσμεύονται να τις εφαρμόζουν με μια πολιτική:

* Απέναντι στον εθνικισμό αλλά και τον εθνομηδενισμό.

* Απέναντι στις ολιγομελείς ολιγαρχίες αλλά και τις πολυπληθείς συντεχνίες.

* Απέναντι στην παθητικοποίηση και αδράνεια των πολιτών αλλά και απέναντι στη «δυναμική» παρουσία με όπλο τη βία και την ανομία.

4. Γίνεται δικαίως λόγος για τη μεγάλη πρόκληση της Ελλάδας να υπερβεί την κρίση. Στην ατζέντα της πολιτικής για τη χώρα οι προκλήσεις είναι πολλές. Οι εκάστοτε συνθήκες τις καθιστούν περισσότερο ή λιγότερο επιτακτικές. Η αδυναμία τόσο της κυβέρνησης όσο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης το μόνο που εγγυώνται είναι η παράταση μιας παρένθεσης που θα έπρεπε να είχε κλείσει. Στο συντηρητικό πόλο οι δυνάμεις συντάσσονται με βάση τις δημοσκοπήσεις. Στην άλλη πλευρά, δεδομένης της κυβερνητικής αποτυχίας, η πρόκληση για την Κεντροαριστερά γίνεται μεγαλύτερη. Το Κίνημα Αλλαγής έχει ξεπεράσει και το φόβο της περιθωριοποίησης και τον πειρασμό του κυβερνητισμού. Καλείται να πράξει για τη χώρα αλλά ταυτοχρόνως και για το χώρο γιατί στην εθνική σύγχυση η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι προοδευτική.


Θεσμοί