Συνέντευξη στην εφημερίδα «ΣΤΟ ΚΑΡΦΙ»

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Τρικυμιώδης η πρώτη προσπάθεια για τα γεννητούρια της Δημοκρατικής Παράταξης με τα μαχαίρια στην σύσκεψη των στελεχών του ΠΑΣΟΚ να έχουν βγει από τα θηκάρια. Συμβάλει ένα τέτοιο κλίμα αντιπαράθεσης στην προοπτική του χώρου;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΕΠΠΑΣ: Θα άξιζε στο ΠΑΣΟΚ μια διαφορετική επετειακή έκφραση, αντάξια της ιστορίας του και των ανθρώπων που έχουν μπολιαστεί με τις αρχές του. Ιδίως σε μια περίοδο με στοιχεία ανθρωπιστικής κρίσης, το ΠΑΣΟΚ και τα στελέχη του οφείλουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Το ΠΑΣΟΚ ήταν πάντοτε ένα Κίνημα για την Κοινωνία και την Πατρίδα και όχι ένα κόμμα για τον εαυτό του, για τα στελέχη του. Δυστυχώς δίνουμε την εντύπωση ότι μας κατατρύχει πολιτικός αυτισμός όταν προτάσσουμε το μικρόκοσμο των προσωπικών φιλοδοξιών και μικροκομματικών σχεδίων την ώρα που μείζονα κοινωνικά προβλήματα όπως η ανεργία και η φτώχεια σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού ή η άμετρη φορολογία σε συνάρτηση με τον ασφυκτικό περιορισμό της αγοραστικής δύναμης των πολιτών έχουν εγκατασταθεί για τα καλά στην καθημερινότητα μας. Ασφαλώς έτσι δεν μπορεί να ανασυγκροτηθεί η Παράταξη και να έχει ευοίωνη προοπτική. Σε οριακές ιστορικές καταστάσεις όπως αυτή που ζούμε, οι άνθρωποι που πρωταγωνιστούν οφείλουν να ξεπεράσουν τα όριά τους και αυτό δεν γίνεται.

 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Νοιώθετε να ανήκετε σε κάποιες από τις κατηγορίες στελεχών, «καλικάντζαροι» ή «φαντάσματα» που ονομάτισε ο κ. Βενιζέλος και εξαπέλυσε επίθεση εναντίον τους;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΕΠΠΑΣ: Ήμουν, είμαι και θα είμαι ΠΑΣΟΚ. Ένα ΠΑΣΟΚ, χωρίς εισαγωγικά και επιθετικούς προσδιορισμούς. Δυστυχώς στο Κίνημά μας συχνά εκδηλώνεται μια στάση αμεριμνησίας για το ίδιο μας το κόμμα. Δεν το υπερασπιζόμαστε, δεν υπερασπιζόμαστε την ιστορία του και τα όσα προσέφερε όλα αυτά τα χρόνια στον τόπο. Δίνεται η εντύπωση ότι κυριαρχεί μια συντηρητική αντίληψη σε ένα χώρο που πρωταγωνίστησε για μεταρρυθμίσεις και αλλαγές απέναντι στο Κράτος της Δεξιάς και τη Νεοφιλελεύθερη πολιτική της. Έχω πει κατ’ επανάληψη, χρόνια τώρα: Εμείς ανήκουμε στο ΠΑΣΟΚ, δεν ανήκει το ΠΑΣΟΚ σε εμάς. Χρωστάμε στο ΠΑΣΟΚ, που άλλαξε το χάρτη της χώρας και την προσωπική ζωή εκατομμυρίων πολιτών προς το καλύτερο. Η ελάχιστη υποχρέωση μας και συμφωνώ απολύτως με το λόγο του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ε. Βενιζέλου, είναι να ψηφίζουμε το ΠΑΣΟΚ. Συμφωνώ απολύτως. Εδώ όμως προκύπτει το ερώτημα το οποίο καλείται να απαντήσει ο ίδιος ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ που έθεσε και το θέμα. Πόσα από τα στελέχη της Κίνησης των 58 ή της λεγόμενης ΕΛΙΑΣ ψήφιζαν και ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ; Μήπως κυνηγούμε Χίμαιρες θεωρώντας συμμάχους και παραδίδοντας τα κλειδιά του κόμματος σε δυνάμεις που μεταξύ των άλλων αντιστρατεύτηκαν και πολέμησαν το ΠΑΣΟΚ και ακόμη και τώρα δεν έχουν μια θετική κουβέντα να πουν για την προσφορά του ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα;

 

Περισσότερα...

Σάββατο 7 Ιουνίου 2014

Άρθρο του Δημήτρη Ρέππα στην εφημερίδα REAL NEWS 7 Ιουνίου 2014

1. Η ANασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να γίνει ερήμην της βάσης του. Ερήμην της κυβέρνησης ναι. Ενίοτε μάλιστα, ο χώρος της αντιπολίτευσης συμβάλλει στην κοινωνική αναβάπτιση για την επανεκκίνηση. Στους κοινωνικούς χώρους η παράταξη πρωταγωνιστεί συγκεντρώνοντας υψηλά ποσοστά που συχνά ξεπερνούν το 30% ακόμη και το 40%. Αυτές οι δυνάμεις κρατούν απόσταση από την ασκούμενη πολιτική. Αν το ΠΑΣΟΚ ξεκοπεί οριστικά από αυτές τις δυνάμεις ενόψει της σύμπραξης με την δεξιά σε στρατηγικό βάθος, θα παραμείνει οριστικά σε δεύτερο ρόλο.

2. Η ANασύνθεση της Κεντροαριστεράς δεν μπορεί να περιοριστεί σε προσωπικές διευθετήσεις αξιωματούχων, αλλά απαιτεί προγραμματικές συγκλίσεις σε προοδευτική κατεύθυνση. Το εγχείρημα της Κεντροαριστεράς δεν μπορεί, ενώ περιλαμβάνει αυτούς που συμφωνούν με την κυβερνητική πολιτική, να αποκλείει ως μη κεντροαριστερούς εκείνους που εναντιώνονται σ΄ αυτήν! Το ΠΑΣΟΚ συγκυβέρνησε με τη ΝΔ και το ΛΑ.ΟΣ. Αν οι συνθήκες το επιβάλλουν, το ΠΑΣΟΚ στη βάση προγραμματικής συμφωνίας, οφείλει να δώσει λύση σε ενδεχόμενο πρόβλημα κυβερνησιμότητας. Η προοπτική σύμπραξης με τον ΣΥΡΙΖΑ προκαλεί αντιδράσεις και ιδίως σε κύκλους που ενώ θα χαιρέτιζαν μια ενδεχόμενη κυβερνητική συνεργασία ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, θεωρούν αδιανόητο αυτό το ενδεχόμενο για το ΠΑΣΟΚ. Προφανώς γιατί δεν επιθυμούν ο άξονας της πολιτικής να στραφεί από τα δεξιά προς τα αριστερά.

3. Η ANαγέννηση της χώρας απαιτεί εθνική συνεννόηση. Είναι παράδειγμα προς αποφυγήν το 2012: πρωθυπουργός και κυβέρνηση εξωθούνται σε παραίτηση ενώ η χώρα οδηγείται σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις αν και υπήρχε τεράστια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, μόνο και μόνο για να διαλυθεί το ΠΑΣΟΚ και να ωφεληθεί η ΝΔ. Ο λαϊκισμός των Ζαππείων πέρασε στη λήθη. Τώρα, δε, έχει καταστεί μέγιστο πρόταγμα η πολιτική σταθερότητα μέσω της διαρκούς σύμπραξης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Η σταθερότητα, όμως, σε μία χώρα είναι άμεσα συναρτημένη με το πρόβλημα της ανεργίας και της κοινωνικής συνοχής και τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών. Για να αποδειχθεί πως το ανώτατο στάδιο του λαϊκισμού είναι ο «λαϊκισμός του αντιλαϊκισμού»: αυτός, δηλαδή, που μας εγκαλεί όταν δεν συνομολογούμε το «success story».

Δευτέρα 2 Ιουνίου 2014

1. Ποιο ΠΑΣΟΚ για ποια Κεντροαριστερά

Σε παρέμβασή μου πριν από τις εκλογές στις 15 Μαΐου 2014 μεταξύ των άλλων έχω γράψει: «Το ΠΑΣΟΚ, ας μην έχει το άγχος των δημοσκοπήσεων, ας μην επιδίδεται σε προσδιορισμό του ύψους του πήχη κατά το δοκούν. Το αποτέλεσμα των εκλογών, ασχέτως ποσοστού, θα είναι κακό αν το ΠΑΣΟΚ συνεχίσει να πορεύεται όπως τώρα και θα είναι καλό αν βγάλει τα συμπεράσματά του και από την επόμενη κιόλας ημέρα αναλάβει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες με αλλαγή πολιτικής στάσης».

Η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς και κατά μείζονα λόγο του ΠΑΣΟΚ μπορεί να επιτύχει μόνο με όρους συμμετοχής της βάσης και όχι με όρους κορυφής ή συμφωνίας αξιωματούχων μέσω επικοινωνιακής επιβολής τους στη δημόσια ζωή. Αυτό προϋποθέτει πάνω απ’ όλα αξιόπιστη σχέση της ηγεσίας με τη βάση που στηρίζεται στην αλήθεια και μόνο. Η αλήθεια είναι ότι το ΠΑΣΟΚ απώλεσε περίπου 400 χιλιάδες ψήφους σε σχέση με το 2012, υποχώρησε κατά 35% ως προς την ποσοστιαία δύναμη που είχε στις προηγούμενες εκλογές και αναδείχθηκε για πρώτη φορά, από την ίδρυσή του, στην τέταρτη θέση και μάλιστα με  μονοψήφιο εκλογικό ποσοστό. Η θριαμβολογία της ηγετικής ομάδας θα μου ήταν κατανοητή, μόνο για την αντοχή του ΠΑΣΟΚ εφόσον δήλωνε ταυτοχρόνως πως έλαβε το μήνυμα και σχεδιάζει ριζική αλλαγή πλεύσης. Αντιθέτως, με δηλώσεις της μας παραπέμπει στην ιστορία του Χότζα και στον τρόπο που έκανε την καλύβα να φαίνεται ευρύχωρη. Αν έπρεπε να κοιτά κάπου η ηγετική ομάδα, δεν είναι το κάτω των δημοσκοπήσεων αλλά το πάνω των εκλογικών αναμετρήσεων του παρελθόντος. Είναι λυπηρό, στα όρια της ιστορικής στρέβλωσης, αυτό που συνέβη κατά την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Για όλα τα κόμματα υπήρχε η συγκρίσιμη στήλη των εκλογικών αποτελεσμάτων του 2012 με εξαίρεση το ΠΑΣΟΚ. Η αναφορά των αποτελεσμάτων της Ελιάς του 2014 με κενή την κάρτα για τα αποτελέσματα του ΠΑΣΟΚ του 2012 φανερώνει πως η ηγετική ομάδα ερμηνεύει αντίστροφα την ψήφο προς την ΕΛΙΑ σε σχέση με την πραγματικότητα. Η ψήφος μου στο ΠΑΣΟΚ ήταν ψήφος για αλλαγή πορείας και όχι ψήφος έγκρισης της πολιτικής και της στάσης του ΠΑΣΟΚ. Πιστεύω πως το ίδιο ακριβώς ισχύει για ένα σημαντικό ποσοστό ψηφοφόρων της ΕΛΙΑΣ. Πιστεύω, επίσης, πως αν στις πρόσφατες εκλογές κατέρχονταν το ΠΑΣΟΚ ως ΠΑΣΟΚ και η ΕΛΙΑ με τις άλλες, εκτός του ΠΑΣΟΚ, δυνάμεις της, θα είχαμε πλήρη αποκάλυψη των πραγματικών μεγεθών. Κι όμως, το ΠΑΣΟΚ με αυτή την ιστορική πορεία και καταγραφή, εμφανίστηκε στις εκλογές ως ισοϋψής εταίρος με θνησιγενείς πολιτικές κινήσεις.

Περισσότερα...

15 Μαΐου 2014

1. Η ιστορική ανάγκη και η πολιτική σταθερότητα

Η χώρα οδηγείται σε ευρωπαϊκές και αυτοδιοικητικές εκλογές. Πιθανότατα και σε εθνικές εκλογές τον ερχόμενο Οκτώβριο. Οι πολίτες σε μεγάλο βαθμό, με κριτήριο όχι θετικό (εμπιστοσύνη και ελπίδα) αλλά αρνητικό (αντίδραση και τιμωρία ή φόβος και ανοχή), δίνουν ψήφο μιας χρήσης ενόψει ενός νέου πολιτικού σκηνικού.

Η ιστορική ανάγκη αυτής της περιόδου έχει δύο όψεις απολύτως συνυφασμένες.

Απ’ τη μια να διασφαλίσει η χώρα τον πλούτο της, να ανασυγκροτήσει το παραγωγικό μοντέλο της και να γίνει ανταγωνιστική. Απέχουμε πολύ από αυτό το πρότυπο, που είναι και αναγκαία προϋπόθεση για να υπερασπίζεσαι τα συμφέροντά σου ως ισότιμος εταίρος και όχι ως επαίτης.

Απ’ την άλλη, να αποκτήσει δύναμη ο λαός. Αυτό σημαίνει επιστροφή στην πολιτική και επιστροφή της πολιτικής, που όλο και περισσότερο χάνει την αυτονομία και το δημόσιο χαρακτήρα της. Από όργανο λαϊκής κυριαρχίας μετατρέπεται σε όργανο ενός κατεστημένου συστήματος εξαρτημένων πολιτικών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, εντεταλμένων δημοσιογράφων και επίορκων λειτουργών του κράτους.

Η συζήτηση για τη σταθερότητα στη χώρα είναι υποκριτική όταν ασκούνται πολιτικές που οδηγούν ακόμη και σε ανθρωπιστική κρίση, αλλά και στην απαξίωση και κρίση των θεσμών. Πολιτική σταθερότητα χωρίς κοινωνική συνοχή, χωρίς δημοκρατική συμμετοχή των πολιτών δεν υφίσταται.

Η επίκληση του αγαθού της σταθερότητας από τις δυνάμεις που στηρίζουν τον κύριο Σαμαρά και την Κυβέρνηση είναι επιλεκτική και περιστασιακή.

Όλοι θυμούνται ότι το 2011-2012, εν μέσω της πρωτοφανούς κρίσης, με την υπόθαλψη των «αγανακτισμένων» από τις δυνάμεις της τότε αντιπολίτευσης, η χώρα οδηγήθηκε σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις μόνο και μόνο για να κυβερνήσει η Ν.Δ των Ζαππείων.

Τώρα που η εποχή των συγκρούσεων στο κέντρο της Αθήνας και αλλού φαντάζει μακρινή, η σταθερότητα κατ’ αυτούς κινδυνεύει εάν προκύψουν πολιτικές εξελίξεις που τους είναι ανεπιθύμητες.

Οι δημοκρατικές εκλογές δεν είναι παραγωγός αστάθειας, αντιθέτως ενισχύουν την πολιτική σταθερότητα.

2. Το παλαιό και το νέο

Επιτάφιος Περικλή: «Μόνον γαρ τον τε μηδέν τώνδε μετέχοντα ουκ απράγμονα αλλ’ αχρείον νομίζομεν». Δηλαδή: «εκείνον που δεν μετέχει εις τα πολιτικά πράγματα θεωρούμε όχι φιλήσυχο αλλά άχρηστο πολίτη». Αυτή είναι η αποστομωτική απάντηση από τα βάθη των αιώνων σε όλους όσοι κηρύττουν την παρθενογένεση της θεσμικής συγκρότησης της πολιτείας. Από πολλούς και ιδίως από το ΠΟΤΑΜΙ ενοχοποιούνται συλλήβδην πρόσωπα και δυνάμεις που συμμετείχαν στα κοινά με διάφορους και διαφορετικούς τρόπους, με κορυφαίο την άμεση ή έμμεση συμμετοχή σε κομματικές διεργασίες. Πολλοί επικαλούνται το νέο σαν συνταγή σωτηρίας της χώρας. Ηχεί ευχάριστα, μα είναι τόσο παραπλανητικό όταν το νέο δεν προσδιορίζεται με την ιδεολογική, πολιτική, ηθική και αισθητική ταυτότητά του. Το πρόσφατο ιστορικό παράδειγμα, στην ακραία μορφή του, μας πάει στο 2012. Είναι το «νέο» που προέκυψε με τη σημαντική παρουσία της Χρυσής Αυγής στη Βουλή την ώρα που έφευγε το «παλαιό», δηλαδή ο «Πρωθυπουργός Τσολάκογλου» και η «Κυβέρνηση Δοσίλογων» του ΠΑΣΟΚ.

Όποιοι τώρα αισθάνονται την ανάγκη να υπηρετήσουν το λαό (τους τιμά να έχουν αυτή τη φιλοδοξία), ενώ μέχρι τώρα ήταν απόντες, ας μην κατηγορούν τους παρόντες. Αυτούς που δεν περιορίστηκαν στα του οίκου τους και τιμήθηκαν με την ψήφο των πολιτών.

Το «παλαιό» που πορεύεται χωρίς αρχές και αξίες ας εκβληθεί στο πυρ το εξώτερο αλλά και το «νέο» που εκχωρεί την τύχη του προσβλέποντας στη θαλπωρή της διαπλοκής είναι εξίσου επιζήμιο.

Περισσότερα...

Κούρεμα και γενναίο μάλιστα, είναι η ορθή επιλογή για την έξοδο από την κρίση. Η λιτότητα από την ώρα που γίνεται το κύριο μέσο αντιμετώπισης της κρίσης, θεριεύει την κρίση και αντιστρατεύεται την προώθηση της ανάπτυξης που είναι και το ζητούμενο. Τη θέση αυτή υποστήριξε ο Δημήτρης Ρέππας μιλώντας σήμερα στο Συμπόσιο του ΙΣΤΑΜΕ, με θέμα «ΠΑΣΟΚ: μόνον ως Κεντροαριστερά», τονίζοντας ότι «ρυθμίσεις που αφορούν προσαρμογές στο επιτόκιο και το χρόνο αποπληρωμής και παρατείνουν το χρόνο εξάρτησης και την επιτροπεία, συντηρούν το φαύλο κύκλο. Απαιτείται τώρα αναδιάρθρωση». Και συμπλήρωσε πως «αν και την περίοδο 2010-2011 η δημοσιονομική προσαρμογή ήταν ένα σοκ που είχε τις χρήσιμες συνέπειές του, αφού και η χώρα σταθεροποιήθηκε και οι πολίτες συνειδητοποίησαν κενά και αδυναμίες κρυμμένα χρόνια κάτω απ' το χαλί μιας δανειακής ευημερίας, τώρα η πολιτική αυτή που τροφοδοτεί συνεχώς την ύφεση οδηγεί σε κοινωνική έκρηξη και αποσταθεροποιεί την χώρα. Αν η χώρα συνεχίσει έτσι η προοπτική είναι δυσοίωνη, θα ενεργοποιηθούν και πολιτικές εξελίξεις με απρόβλεπτη κατάληξη».

Το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης και η τρόικα είναι σαν να παντρεύεις το νερό με τη φωτιά, τόνισε ο Δημήτρης Ρέππας, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Φοβούμαι πως η τρόικα είναι σε αδυναμία να διαχειριστεί την κρίση αλλά και τις εκφάνσεις της που προέκυψαν από δικούς της χειρισμούς. Δεν είναι ότι αστόχησε κατ' επανάληψη, ότι έχει εμμονές σε εφαρμογή αδιέξοδων πολιτικών, ότι συχνά υιοθέτησε άκριτα εισηγήσεις επιχειρηματικών κέντρων προς δικό τους όφελος και μόνο, ότι διέλυσε τον ιστό και αποδιάρθρωσε ζωτικές λειτουργίες της κοινωνίας. Είναι και αυτό, αλλά πάνω απ' όλα έχει ευθύνη για το ότι η Ελλάδα και οι Έλληνες δεν εμπιστεύονται τίποτα και κανέναν. Και χωρίς ένα κεφάλαιο κοινωνικής εμπιστοσύνης δεν κυβερνιέται η χώρα. Η οργή, το κοινωνικό μίσος, η ελάχιστη προσπάθεια ως καταφύγιο αντίστασης αδικημένων, η προσφυγή στη βία και ο γενικευμένος μηδενισμός δεν είναι σύμμαχοι, αλλά σκληροί αντίπαλοι σε κάθε τέτοια προσπάθεια».

Ο κ. Ρέππας μίλησε και για τα λάθη του ΠΑΣΟΚ, παρατήρησε όμως ότι «σε κάθε περίπτωση είναι άλλο πράγμα να κάνεις λάθος στην προσπάθεια εφαρμογής της ορθής πολιτικής και άλλο να μην επιλέγεις την ορθή πολιτική, αλλά την παλαιοκομματική ημετεροκρατία. Το δεύτερο έγινε και γίνεται κατά κόρον από τη Ν.Δ. και την τρέχουσα περίοδο. Δεν έφερε το μνημόνιο του '10 την κρίση του '08 και του '09. Η κρίση έφερε το μνημόνιο. Και την κρίση την έφερε η Ν.Δ. της περιόδου 2004 - 2009. Ασφαλώς έγιναν καίρια λάθη στη δική μας περίοδο όπως -η ελλιπής διαπραγμάτευση (αν μπορούσε κιόλας να γίνει υπό τέτοιες συνθήκες), η αστοχία όταν διαψεύδονταν συνεχώς οι πολιτικοί στόχοι ότι θα βγούμε στις αγορές ή ότι δεν θα ληφθούν νέα μέτρα, η άνιση σχέση με την επιτροπεία, μα πάνω απ' όλα η αποκοπή από το εκλογικό σώμα. "Κουνήσαμε το δάκτυλο στους πολίτες". Η αλήθεια είναι πως έγινε ένα σημαντικό έργο. Σας καλώ να συγκρίνετε το έργο που έγινε εκείνη την περίοδο με την κοινοβουλευτική αφασία της τρέχουσας περιόδου, σε κάθε τομέα. Σχεδόν σε όλους τους τομείς εφαρμόζονται οι νόμοι που ψηφίστηκαν την προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο, αλλά με τρόπο στρεβλό και αποπροσανατολιστικό γι' αυτό και η κριτική μου. Τα παραδείγματα είναι πολλά π.χ. η αξιολόγηση στο δημόσιο ως κεντρική πολιτική επιλογή σε συνεργασία με το γαλλικό κράτος και την Task Force, όπου προβλέφθηκε και συμφωνήθηκε συγκεκριμένη πολιτική και εκπονήθηκε ο αντίστοιχος οδικός χάρτης. Όσο δε για την περίφημη κινητικότητα, προβλέφθηκε στο άρθρο 5 του νόμου 4024 όταν καθιερώσαμε την ιδιότητα του κρατικού υπαλλήλου. Και τόσα άλλα. Σε κάθε περίπτωση», συνέχισε ο κ. Ρέππας, «είναι φανερό ότι το κριτήριο των επιλογών της Ν.Δ. είναι στενά κομματικό και με βάση αυτό θα κάνει τις επιλογές της την επόμενη περίοδο. Είναι αλήθεια ότι το ΠΑΣΟΚ έκανε γιγαντιαία προσπάθεια να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση και θα 'ταν ψέματα να πει κανείς ότι δεν έκανε και λάθη στρατηγικά, που στοίχησαν και στην χώρα και στο λαό και στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Είναι ψέματα όσα υποσχέθηκε η Ν.Δ., όπως ψέματα είναι όσα εμφανίζονται σαν κατασκευασμένη πραγματικότητα για έργα που γίνονται ενώ δεν γίνονται, για πολιτικές που εφαρμόζονται ενώ δεν υπάρχουν. Αλλά βεβαίως είναι και αλήθεια πως η Ν.Δ. έχει ρίξει τελείως τους αντιμνημονιακούς πολεμικούς τόνους, τώρα πλέον που πέτυχε τον εκλογικό στόχο της. Η αλήθεια είναι πως δεν με παραξενεύει καθόλου αν κάτω από την πίεση των συνθηκών επιστρέψει σε αυτούς».


Ακολουθεί ολόκληρη η παρέμβαση του Δημήτρη Ρέππα
με την ευκαιρία του Συμποσίου του ΙΣΤΑΜΕ για την 3η Σεπτέμβρη, όπου αναφέρεται και στο ΠΑΣΟΚ της μεταπολίτευσης και τη μεταπολίτευση του ΠΑΣΟΚ, την περίοδο 2009-2013: αλήθειες και ψέματα και το τέλος της κρίσης που θα έρθει από την Κεντροαριστερά.Το ΠΑΣΟΚ υπάρχει μόνον ως κεντροαριστερά, αλλιώς θα υφίσταται διαρκή ταπείνωση και θα αναγκαστεί σε άτακτη φυγή, υποστήριξε ο Δημήτρης Ρέππας. «Μπροστά στις πολιτικές εξελίξεις διακυβέρνησης της χώρας που δεν σταματούν να τρέχουν», ανέφερε, «ταυτοχρόνως είναι σε εξέλιξη και οι αναζητήσεις για την κεντροαριστερά, και αυτές επηρεάζονται καθοριστικά από την πολιτική που στηρίζει κάθε κόμμα. Πως μπορεί να εξελιχθεί μία συζήτηση ανάμεσα σε δυνάμεις που είναι στην κυβέρνηση και εφαρμόζουν μία πολιτική με δυνάμεις που διαφωνούν και αποχωρούν από την κυβέρνηση; Πώς μπορεί να επιτευχθεί η μεγάλη Κεντροαριστερά, όταν στο εγχείρημα δεν έχει θέση εξ ορισμού το κόμμα που στεγάζει εκλογικά το μεγαλύτερο ποσοστό των πολιτών οι οποίοι αυτοχαρακτηρίζονται κεντροαριστεροί. Είναι υποτιμητικό για την Κεντροαριστερά να την περιορίζουμε σε μονοψήφιο ποσοστό. Το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ με άλλες Κινήσεις αθροιζόμενα, δίνουν και πάλι σύμφωνα με τις μετρήσεις μονοψήφιο ποσοστό εκλογικής επιρροής. Αυτή είναι η Κεντροαριστερά στην Ελλάδα; Και σε τελευταία ανάλυση είναι κεντροαριστερός αυτός που στηρίζει την κυβερνητική πολιτική και πρακτική, ενώ δεν είναι όποιος διαφωνεί και την αντιστρατεύεται; Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι ανοικτό στο ενδεχόμενο της προοπτικής σύμπραξης με το ΣΥΡΙΖΑ, για το σχηματισμό κυβέρνησης αν οι συνθήκες το επιβάλουν. Δεν είναι περισσότερο επιζήμιο ούτε λιγότερο ωφέλιμο για την χώρα κάτι τέτοιο, απ' ότι η σύμπραξη με τη Ν.Δ. σε αυτήν την πολιτική βάση. Για να έχει τύχη η αναζήτηση της ανασύνθεσης της Κεντροαριστεράς, δεν πρέπει ούτε να περιοριστεί το εύρος των συμμετεχόντων ούτε να αρκεστεί σε μια εξωτερική συγκόλληση φορέων και προσώπων».

 

Περισσότερα...

Πρόταση για την αναθεώρηση του προγράμματος στήριξης της χώρας, διατυπώνει ο Δημήτρης Ρέππας, σε γραπτή πολιτική παρέμβασή του, που απέστειλε χθες στον Πρόεδρο του Κινήματος Βαγγέλη Βενιζέλο. Όπως παρατηρεί «από πολλούς επιχειρείται να καταστεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ο απόβλητος του πολιτικού συστήματος. Αναλόγως προωθείται η «φιλανδοποίηση» του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ώστε οι όποιες επιλογές του να υπόκεινται σε περιορισμούς που επιβάλλονται από τρίτους. Το θέμα της άμεσης συμμετοχής στην κυβέρνηση έχει πολλές παραμέτρους. Κατά τη γνώμη μου», τονίζει, «κυρίαρχο θέμα που οδηγεί και στο κεντρικό δίλημμα της περιόδου είναι η αναθεώρηση ή μη του προγράμματος. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. όπως έχει πράξει και στο παρελθόν με τρόπο όμως μερικό και αποσπασματικό, οφείλει τώρα να αναλάβει πρωτοβουλία για τη συνολική επανεξέταση και αναθεώρηση του προγράμματος που εφαρμόζεται στην χώρα μας. Δεν μιλούμε για την προγραμματική συμφωνία των τριών κομμάτων, που άλλωστε αποδείχθηκε άνευ αξίας αφού δεν ίσχυσε στα καίρια σημεία της. Κι ούτε καν λήφθηκε υπόψη από τους εταίρους. Η αναθεώρηση αυτή δεν αφορά τα τρία κόμματα της κυβέρνησης αλλά το σύνολο των κομμάτων, αφορά την χώρα».

Συγκεκριμένα υπογραμμίζει ότι «πρώτο βήμα είναι η ουσιαστική αξιολόγηση της εφαρμογής του προγράμματος και αμέσως μετά η διατύπωση μιας εθνικής πρότασης για την αναθεώρησή του. Βασικά σημεία μιας τέτοιας πρότασης είναι τα εξής τέσσερα: α) σαφής και οριζόντια ρήτρα ύφεσης - ανεργίας β) ο εκ νέου προσδιορισμός της κυλιόμενης χρονικής περιόδου για τη δημοσιονομική προσαρμογή γ) η εκπόνηση οδικού χάρτη ενεργειών για συναινετική περαιτέρω αναδιάρθρωση του χρέους στον κατάλληλο χρόνο και δ) ο ρητός αποκλεισμός κάθε ενδεχόμενου για νέες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις ή νέες φορολογικές επιβαρύνσεις».

Θέση του είναι ότι: «Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στηρίζει με την ψήφο του την κυβέρνηση ασχέτως αν συμμετέχει με στελέχη του σ’ αυτήν. Η δεδηλωμένη επιτρέπει στην κυβέρνηση να συνεχίσει ακόμη και ως το τέλος της τετραετίας. Θα ήταν χρήσιμο να δεσμευθεί δημοσίως ο Πρωθυπουργός ότι δεν πρόκειται να οδηγήσει την χώρα σε εκλογές χωρίς τη σύμφωνη θέση των κυβερνητικών εταίρων. Και σε κάθε περίπτωση, όχι πριν από τον Ιούνιο του 2014 που είναι προγραμματισμένες οι ευρωεκλογές και καταρχήν και οι εκλογές για την Αυτοδιοίκηση. Αν η Ν.Δ. συναρτά το βίο της κυβέρνησης από την άμεση συμμετοχή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε αυτήν, ασκεί δηλαδή έναν πολιτικό εκβιασμό όπως έκανε και πέρυσι για να οδηγήσει τον τόπο σε εκλογές, τότε προτείνεται η συγκρότηση κυβέρνησης προσωπικοτήτων με χρονικό ορίζοντα ανάλογο ή και το τέλος της τετραετίας. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. οφείλει να κάνει διακριτή τη σχέση του με τη Ν.Δ. στο πλαίσιο αυτής της κυβέρνησης. Δίνει ψήφο ανοχής ώστε να ισχύει η δεδηλωμένη και ταυτοχρόνως ρίχνει το βάρος του στη διαδικασία αναθεώρησης της συμφωνίας. Στηρίζει και ψηφίζει πολιτικές που απορρέουν από ισχύουσες συμβάσεις που μας δεσμεύουν αλλά ταυτοχρόνως ασκεί κοινοβουλευτικό έλεγχο και κριτική για την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης. Στους δε άλλους τομείς διατυπώνει την κριτική του και τη διαφορετική θέση του, καθιστώντας ορατές τις διαφορές με τις επιλογές των Υπουργών. Έτσι στην πράξη περνά από τον κυβερνητισμό και την τεχνική της εξουσίας στην επανακοινωνικοποίηση της πολιτικής δράσης του».

Πρόταση του Δημήτρη Ρέππα είναι και η σύγκληση προγραμματικού Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, τον Οκτώβριο του 2013, τέσσερα χρόνια από τις εκλογές του 2009, που θα ολοκληρώσει τις πολιτικές και οργανωτικές αποφάσεις του συντακτικού Συνεδρίου που αρχίζει αύριο και θα συμβάλλει στη μέγιστη συμμετοχή και επανένταξη στις πολιτικές λειτουργίες των πολιτών που αποστασιοποιούνται, σημαίνοντας ένα νέο ιστορικό κύκλο. Προς την κατεύθυνση αυτή, διατυπώνει 20 Σημεία Προγραμματικής Πολιτικής.

Στο πολυσέλιδο κείμενό του, ο κ. Ρέππας αφού προβαίνει σε μια ιστορική αναδρομή, επισημαίνει τις ευθύνες της Ν.Δ. και τα λάθη του ΠΑΣΟΚ, φθάνει στο σήμερα και διατυπώνει προτάσεις για το μέλλον. Για το σημερινό ΠΑ.ΣΟ.Κ., τονίζει: «Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν εξωραΐζει την πραγματικότητά του, αλλά και δεν αυτομηδενίζεται, δεν αυτοκαταργείται. Άλλωστε ΠΑ.ΣΟ.Κ. είμαστε όλοι. Μόνον που κάποιοι στον καθρέφτη των ευθυνών βλέπουν όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό τους. Ακόμη κι αν στέκονταν μπροστά - μπροστά στις πολιτικές φωτογραφίες της περιόδου. Αυτό αποστρέφεται ο κόσμος. Αποστρέφεται το δικό μας εκφυλισμό. Τη δική μας παρακμιακή ιδιοτέλεια που σκιάζει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και το κάνει να μην είναι ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ο κόσμος αν έχουμε καταλάβει καλά δεν μας κατηγορεί γιατί είμαστε ΠΑ.ΣΟ.Κ. Μας κατηγορεί γιατί δεν είμαστε πλέον ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δεν είμαστε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. που μπόλιασε τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων και τους έκανε να συνδεθούν βιωματικά με το Κίνημά μας». Χαρακτηριστικά υπογραμμίζει: «Είμαστε ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ούτε ΣΥΡΙΖΑ, ούτε Νέα Δημοκρατία. Είμαστε ΠΑ.ΣΟ.Κ. που δεν είναι όμως ουρά, ούτε συμπλήρωμα. Είμαστε ΠΑ.ΣΟ.Κ. και θα αγωνιστούμε ώστε η προοδευτική πλειοψηφία των πολιτών να αντιστοιχηθεί με το ανάλογο πολιτικό και κυβερνητικό πρόγραμμα. Για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. εξίσου σημαντικό με την κατάκτηση υψηλών εκλογικών ποσοστών είναι το σχέδιό του για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς μέσω συγκλίσεων και κοινών προγραμματικών δεσμεύσεων. Ο τόπος δεν χρειάζεται δύο Νέες Δημοκρατίες ούτε δυο ΣΥΡΙΖΑ. Ας μην μας παρασύρουν λοιπόν. Ο τόπος χρειάζεται ένα ΠΑ.ΣΟ.Κ. χωρίς εισαγωγικά».

 

Περισσότερα...

Ομιλίες και συνεντεύξεις

You need Flash player 6+ and JavaScript enabled to view this video.

Playlist: 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67 | 68 | 69 | 70 | 71 | 72 | 73 | 74 | 75 | 76 | 77 | 78 | 79 | 80 | 81 | 82 | 83 | 84

Θεσμοί